در شرق خيابان هاتف و روبروي امامزاده جعفر مجموعه اي مركب از مسجد شعيا و امامزاده اسماعيل واقع شده است.كه ساختمان امامزاده و مسجد و مرقد شعيا را به دوران قبل از اسلام نسبت مي‌دهند، اما مناره و قسمتي از ساختمان كنوني متعلق به دوران سلجوقي است. آثاري از دوران صفوي مانند ساختمان بقعه و رواق و صحن بعداً به بناي سلجوقي اضافه شده است.
كتيبه سردر رواق بقعه به خط ثلث سفيد با كاشي معرق بر زمينه لاجوردي به خط محمد رضا امامي‌است. تاريخ اين كتيبه 1041 هحري قمري است كه در زمان شاه صفي جانشين شاه عباس اول نوشته شده و در آن به نام اين شاه اشاره شده است.
در بالاي در چوبي بقعه كتيبه ديگري وجود دارد كه به خط ثلث است و تعميرات بنا در زمان شاه سلطان حسين را ذكر كرده است. در اطراف بقعه نيز اشعاري به خط نستعليق بر زمينه لاجوردي قلم محمد صالح اصفهاني گچبري شده و طي اشعاري تاريخ 1111 هجري را بيان مي‌دارد.
در صحن امامزاده دو سنگاب نفيس وجود دارد كه تاريخ يكي از آنها 1049 هجري قمري است.كتيبه هاي اين دو سنگاب شلمل صلولت بر چهارده معصوم است. در سردر جنوبي امامزاده كتيبه اي است كه تاريخ آن 1043 هجري و نويسنده آن محمد رضا امامي‌است. در زير اين كتيبه، كتيبه ديگري است كه در سال 1114 هجري قمري در زمان شاه سلطان حسين نوشته شده است.
از مجموعه مطالعاتي كه درباره اين مجموعه به عمل آمده چنين استنباط مي‌گردد كه در كنار اين مجموعه مركز محله به صورت چهار سوق و بازارچه وجود داشته است. در كاوشهائي كه در سالهاي اخير انجام شده در زير اتاقهاي طلبه خانه دور صحن آثاري نمايان گرديده كه به دوران صفويه تعلق دارد. قسمت هاي مختلف امامزاده اسماعيل با سبك هاي مختلف نقاشي به صورت لايه چيني و قاب بندي و طرح قاب بندي و كتيبه هاي خطي و ستاره اي برجسته و خطوط ثلث و نستعليق تزئين شده است. مجموعه امامزاده اسماعيل به دليل در بر داشتن ويژگي هاي معماري دوران سلجوقي تزئينات و الواح دوران صفوي از بناهاي بسيار جالب شهر اصفهان است كه پژوهشگران بسياري درباره آن مطالعات و بررسي هائي انجام داده اند.