در محله قديمي‌تل و اسكان اصفهان امامزاده اي است كه از نظر معماري و تزئينات كاشيكاري مخصوصا گنبد آن در عداد بناهاي نفيس و جالب اصفهان به شمار مي‌رود.
شاردن پس از توصيف قسمت هاي شرقي اصفهان مي‌نويسد «... از آنجا به شازيد(شاه زيد)مي‌رسيم كه وجه تسميه آن وجود خانقاهي است كه به افتخار يكي از پسران امام حسن در اين محله برپا شده است...»
ساختمان اين بقعه دراواخر قرن دهم هجري و دوران صفويه به سال 994 هجري قمري ساخته شده اما در زمان سلطنت شاه سليمان صفوي در سال 1097 هجري قمري مرمت هايي در آن انجام گرفت. با توجه به اين دو تاريخ برخي محققين و پژوهشگران مي‌گويند اين بنا در زمان سلطنت محمد خدا بنده (پدر شاه عباس )ساخته شده اما تزئينات كاشيكاري گنبد در دوران حكومت شاه سليمان انجام شده است.
آنچه ارزش اين بنا را مضاعف مي‌كند وجود نقاشي هاي ديواري جالبي است كه ديوارهاي شبستان گنبد دار آن را پوشانيده است. موضوع اين نقاشي ها وقايع مذهبي است كه در قرن 14 هجري نقاشي شده اند.
در نماي خارجي اين گنبد به خط بنايي سه رگي مشكي وفيروزه اي در زمينه آجري آيات قرآن نوشته شده و تاريخ 1314 و 1315 شمسي را بر خود دارد. بر لنگه چپ در مقبره با خط ثلث برجسته نان صحيفه جوهري و تاريخ 994 هجري قمري به چشم مي‌خورد. در قسمت بالاي سكوي سمت راست بر روي بقعه بر لوح مثلث شكل به تعميرات زمان شاه سليمان در سال 1097 اشاره مي‌كند. خطاط اين كتيبه محسن امامي‌است.
در ايوان سمت راست بقعه شاه زيد اشعلري به خط نستعليق برجسته بر لوح سنگي سياه رنگي نوشته شده است. اين اشاره به اقدامات و خدمات شخصي به نام محمد رضا اشاره مي‌كند كه خادم آستانه شاه زيد بوده است. در مصراع آخر اين اشعار ماده تاريخي به دست مي‌آيد كه 1083 مي‌باشد.